తెలివైన కుందేలు – గర్విష్టి సింహం

పంచతంత్ర కథ

అనగనగా ఒక విశాలమైన అడవి ఉండేది. ఆ అడవి ఎంతో అందంగా, పచ్చదనంతో నిండిపోయి ఉండేది. ఎత్తైన చెట్లు, స్వచ్ఛమైన నీటి చెరువులు, పూలతో నిండిన పొదలు ఆ అడవికి ప్రత్యేకమైన అందాన్ని ఇచ్చేవి. అక్కడ జింకలు, కుందేళ్లు, కోతులు, ఏనుగులు, నెమళ్లు, అడవి పందులు, ఎలుగుబంట్లు, పక్షులు ఇలా ఎన్నో రకాల జీవులు కలిసి సంతోషంగా జీవించేవి.

ప్రతి ఉదయం పక్షుల కిలకిలారావాలతో అడవి మేల్కొనేది. జింకలు గుంపులుగా పచ్చిక బయళ్లలో మేత మేసేవి. కోతులు చెట్లపై నుంచి చెట్లపైకి దూకుతూ ఆటలాడేవి. కుందేళ్లు తమ చిన్న చిన్న గుహల దగ్గర పరుగులు తీస్తూ ఆనందించేవి. అందరూ ఒకరితో ఒకరు స్నేహంగా ఉండేవారు.

అలా ప్రశాంతంగా సాగుతున్న వారి జీవితాల్లో ఒకరోజు పెద్ద మార్పు వచ్చింది.

ఒక భయంకరమైన సింహం ఆ అడవిలోకి ప్రవేశించింది. అది చాలా బలమైనది, భారీ శరీరంతో ఉండేది. దాని గర్జన వినగానే అడవంతా కంపించేది. మొదట్లో జంతువులు దానిని చూసి భయపడ్డాయి. కానీ కొద్ది రోజుల్లోనే ఆ సింహం ఎంత క్రూరమో వారికి అర్థమైంది.

సింహం ప్రతిరోజూ వేటాడేది. ఆకలి తీర్చుకోవడానికి మాత్రమే కాదు, తన బలాన్ని చూపించడానికి కూడా జంతువులను చంపేది. ఒకరోజు జింకను, మరుసటి రోజు అడవి పందిని, ఇంకో రోజు కుందేళ్లను వేటాడేది. కొన్నిసార్లు అవసరం లేకపోయినా అనేక జంతువులను చంపేసేది.

దాంతో అడవిలో భయం వ్యాపించింది.

జంతువులు బయటకు రావడానికి కూడా భయపడసాగాయి. పిల్ల జంతువులు ఆడుకోవడం మానేశాయి. పక్షులు కూడా చెట్లపై నిశ్శబ్దంగా ఉండేవి. ప్రతి ఒక్కరి మనసులో ఒకటే ప్రశ్న ఉండేది.

“ఈ సింహం నుండి ఎలా తప్పించుకోవాలి?”

రోజురోజుకూ పరిస్థితి మరింత దారుణంగా మారింది. జంతువుల సంఖ్య తగ్గిపోవడం ప్రారంభమైంది. చివరకు ఒకరోజు అన్ని జంతువులు కలిసి ఒక పెద్ద సమావేశం ఏర్పాటు చేశాయి.

అడవిలోని ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద అందరూ చేరుకున్నారు.

మొదట ఒక జింక మాట్లాడింది.

“స్నేహితులారా! ఇలా కొనసాగితే మనలో ఎవరూ బతకలేము. ప్రతిరోజూ ఎవరో ఒకరు సింహానికి బలవుతున్నారు.”

అప్పుడు ఒక ఏనుగు ముందుకు వచ్చి,

“మనం ఏదైనా తెలివైన నిర్ణయం తీసుకోవాలి. లేకపోతే ఈ అడవి పూర్తిగా నాశనం అవుతుంది” అని చెప్పింది.

ఒక కోతి కొద్దిసేపు ఆలోచించి ఇలా చెప్పింది.

“మనమే ప్రతిరోజూ ఒక జంతువును సింహం దగ్గరకు పంపితే ఎలా ఉంటుంది? అప్పుడు అది వేటాడాల్సిన అవసరం ఉండదు. మిగిలిన జంతువులు సురక్షితంగా ఉంటాయి.”

ఆ మాట విన్న జంతువులు మొదట బాధపడ్డాయి. కానీ మరో మార్గం కనిపించలేదు.

చివరకు అందరూ ఆ ప్రతిపాదనకు అంగీకరించారు.

వెంటనే కొన్ని జంతువులు కలిసి సింహం వద్దకు వెళ్లాయి.

వారు వినయంగా నమస్కరించి,

“మహారాజా! మీరు అడవికి రాజు. మేము మీకు ఒక వినతి చేయాలనుకుంటున్నాం” అని చెప్పారు.

సింహం గర్వంగా వారిని చూసి,

“ఏమిటది?” అని అడిగింది.

జంతువులు తమ ప్రతిపాదన వివరించాయి.

“ప్రతిరోజూ మేమే ఒక జంతువును మీ వద్దకు పంపుతాము. మీరు వేటాడాల్సిన అవసరం ఉండదు.”

సింహం కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.

తనకు వేటాడే శ్రమ తగ్గుతుందని భావించింది.

“సరే. మీ ప్రతిపాదనను అంగీకరిస్తాను. కానీ ఒకరోజు కూడా జంతువును పంపకపోతే మీ అందరినీ చంపేస్తాను” అని హెచ్చరించింది.

జంతువులు భయంతో తలలు ఊపాయి.

ఆ రోజు నుండి ప్రతిరోజూ ఒక జంతువు సింహం వద్దకు వెళ్లడం ప్రారంభించింది.

రోజులు గడుస్తున్నాయి.

ప్రతి రోజు ఒక కుటుంబం తమ సభ్యుడిని కోల్పోతూ బాధపడేది. అయినప్పటికీ మిగిలిన జంతువుల ప్రాణాలు కాపాడటానికి అందరూ ఈ నియమాన్ని పాటించారు.

కొన్ని వారాల తర్వాత ఒక చిన్న కుందేలు వంతు వచ్చింది.

ఆ కుందేలు చిన్నదైనా చాలా తెలివైనది. అది ఎప్పుడూ సమస్యలను ఆలోచించి పరిష్కారాలు కనుగొనేది.

తన వంతు వచ్చిందని తెలిసినప్పుడు ఇతర కుందేళ్లు ఏడవసాగాయి.

“నువ్వు చాలా మంచివాడివి. నిన్ను కోల్పోవడం మాకు బాధగా ఉంది” అని చెప్పాయి.

కానీ ఆ కుందేలు ప్రశాంతంగా నవ్వింది.

“బాధపడకండి. నేను ప్రయత్నిస్తాను. మన అందరినీ ఈ కష్టాల నుండి బయటపడేలా చేస్తాను” అని చెప్పింది.

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

అది ఏమి చేయబోతుందో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.

కుందేలు నెమ్మదిగా సింహం గుహ వైపు బయలుదేరింది.

మార్గమధ్యంలో అది చాలా ఆలోచించింది.

“బలంతో సింహాన్ని ఓడించడం అసాధ్యం. కానీ దాని గర్వమే దాని బలహీనత. అదే ఉపయోగించాలి” అని అనుకుంది.

కొంతదూరం వెళ్లిన తర్వాత ఒక పాత బావి కనిపించింది.

ఆ బావిలోని నీరు అద్దంలా మెరిసిపోతూ ఉండేది.

కుందేలు బావిలోకి చూసింది.

తన ప్రతిబింబం కనిపించింది.

అప్పుడే దానికి ఒక అద్భుతమైన ఉపాయం తట్టింది.

“ఇదే సరైన మార్గం!” అని ఆనందించింది.

అది ఉద్దేశపూర్వకంగా చాలా ఆలస్యంగా సింహం వద్దకు వెళ్లింది.

ఇప్పటికే మధ్యాహ్నం అయిపోయింది.

ఆకలితో ఉన్న సింహం కోపంతో ఊగిపోతోంది.

“ఈరోజు జంతువు ఇంకా ఎందుకు రాలేదు?” అని గర్జించింది.

అప్పుడే చిన్న కుందేలు అక్కడికి చేరుకుంది.

సింహం దానిని చూసి మరింత కోపపడింది.

“ఇంత చిన్న కుందేలునా? పైగా ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావా? నన్ను అవమానిస్తున్నావా?” అని అరిచింది.

కుందేలు భయపడుతున్నట్లు నటించింది.

“మహారాజా! దయచేసి కోపపడకండి. ఆలస్యానికి కారణం ఉంది” అని చెప్పింది.

“ఏమిటది?” అని సింహం గర్జించింది.

కుందేలు వినయంగా ఇలా చెప్పింది.

“మహారాజా! నిజానికి మేము ఆరుగురు కుందేళ్లు మీ కోసం బయలుదేరాం. కానీ మార్గమధ్యంలో ఒక భయంకరమైన సింహం మమ్మల్ని ఆపింది.”

సింహం ఆశ్చర్యపోయింది.

“మరో సింహమా?”

“అవును మహారాజా!” అని కుందేలు చెప్పింది.

“అది తనే ఈ అడవికి నిజమైన రాజు అని చెప్పింది. మిగిలిన ఐదుగురు కుందేళ్లను తినేసింది. నన్ను మాత్రమే మీకు సందేశం చెప్పమని పంపింది.”

సింహం కళ్లలో కోపం మెరిపించింది.

“ఏ సందేశం?” అని అడిగింది.

“ఈ అడవికి రాజు నేనే. ఆ సింహం నా ముందు నిలబడలేడు అని చెప్పమంది” అని కుందేలు సమాధానమిచ్చింది.

అది విన్న సింహం కోపంతో గర్జించింది.

ఆ గర్జనతో చెట్లు కూడా వణికిపోయాయి.

“ఈ అడవికి రాజు నేనే! నన్ను సవాలు చేసే ధైర్యం ఎవరికుంది?” అని అరిచింది.

కుందేలు మెల్లగా,

“మహారాజా! నేను కూడా అదే చెప్పాను. కానీ అది వినలేదు” అని చెప్పింది.

“అది ఎక్కడ ఉంది? వెంటనే చూపించు!” అని సింహం ఆజ్ఞాపించింది.

కుందేలు లోపల ఆనందపడినా బయటకు భయపడుతున్నట్లు నటించింది.

“మహారాజా! అది చాలా ప్రమాదకరమైనది. అయినా మీరు ఆజ్ఞాపిస్తే చూపిస్తాను” అని చెప్పింది.

సింహం వెంటనే కుందేలును అనుసరించింది.

కుందేలు నెమ్మదిగా దానిని ఆ పాత బావి దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.

బావి దగ్గరకు చేరుకున్న తర్వాత కుందేలు ఆగింది.

“మహారాజా! ఆ సింహం ఈ కోటలాంటి గుహలో ఉంటుంది” అని చెప్పింది.

సింహం చుట్టూ చూసింది.

ఎక్కడా సింహం కనిపించలేదు.

“ఎక్కడ ఉంది?” అని అడిగింది.

కుందేలు బావిని చూపించింది.

“ఇందులో ఉంది మహారాజా. మీరు దగ్గరకు వెళ్లి చూడండి.”

సింహం బావి అంచుకు వెళ్లి లోపల చూసింది.

నీటిలో తన ప్రతిబింబం కనిపించింది.

అది మరో సింహమని భావించింది.

అంతేకాక తన పక్కనే నిలబడి ఉన్న కుందేలు ప్రతిబింబం కూడా కనిపించింది.

దాంతో కుందేలు చెప్పింది నిజమేనని నమ్మింది.

సింహం కోపంతో గర్జించింది.

బావిలోని ప్రతిధ్వని కూడా అదే విధంగా వినిపించింది.

సింహం మరింత ఆగ్రహించింది.

“నన్నే ఎదిరిస్తున్నావా?” అని అరిచింది.

మళ్లీ గర్జించింది.

మళ్లీ అదే ప్రతిధ్వని వినిపించింది.

ఇప్పుడు సింహానికి సహనం పూర్తిగా కోల్పోయింది.

“ఇప్పుడే నీకు బుద్ధి చెబుతాను!” అని అరిచి బావిలోకి దూకేసింది.

బావి చాలా లోతుగా ఉండేది.

నీరు కూడా ఎక్కువగా ఉండేది.

సింహం బయటకు రావడానికి ప్రయత్నించింది.

కానీ గోడలు జారుడుగా ఉండటంతో పైకి ఎక్కలేకపోయింది.

కొద్దిసేపటికి అలసిపోయి నీటిలో మునిగిపోయింది.

అలా ఆ క్రూరమైన సింహం తన గర్వం వల్లే ప్రాణాలు కోల్పోయింది.

ఇది చూసిన కుందేలు సంతోషంతో నవ్వుకుంది.

“తెలివి ముందు గర్వం నిలవదు” అని అనుకుంది.

అది వెంటనే అడవికి తిరిగి వెళ్లింది.

అక్కడ అన్ని జంతువులు ఆందోళనగా ఎదురుచూస్తున్నాయి.

కుందేలు సురక్షితంగా తిరిగి రావడం చూసి అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

“ఏమైంది? సింహం ఎక్కడ?” అని అడిగాయి.

కుందేలు జరిగిన విషయమంతా వివరంగా చెప్పింది.

సింహం ఎలా మోసపోయిందో, ఎలా బావిలోకి దూకిందో చెప్పింది.

అది విన్న జంతువులందరూ ఆనందంతో కేరింతలు కొట్టాయి.

కోతులు చెట్లపైకి ఎగిరి సంబరాలు చేసుకున్నాయి.

నెమళ్లు తమ రెక్కలను విప్పి నృత్యం చేశాయి.

జింకలు ఆనందంగా పరుగులు తీశాయి.

ఏనుగులు ఘీంకారాలు చేస్తూ సంతోషాన్ని వ్యక్తం చేశాయి.

అందరూ కలిసి కుందేలును అభినందించారు.

“మనలను రక్షించింది నీ ధైర్యం, నీ తెలివితేటలే” అని ప్రశంసించారు.

ఆ రోజు నుండి అడవిలో మళ్లీ శాంతి నెలకొంది.

జంతువులు భయం లేకుండా జీవించసాగాయి.

పిల్ల జంతువులు మళ్లీ ఆటలు ఆడసాగాయి.

పక్షులు మళ్లీ మధురంగా పాడసాగాయి.

అడవి మళ్లీ పాత ఆనందాన్ని పొందింది.

కుందేలు మాత్రం ఎప్పటిలాగే వినయంగా ఉండేది.

తాను చేసిన పనికి గర్వపడకుండా అందరితో కలిసి జీవించింది.

అందుకే అడవిలోని ప్రతి జంతువు దానిని గౌరవించేది.

ఈ కథ తరతరాలుగా చెప్పబడుతూ వస్తోంది. ఎందుకంటే ఇది మనకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని నేర్పుతుంది.

కథలోని నీతి

బలం కంటే తెలివి గొప్పది.

ఎంత బలవంతుడైనా సరే, అతని గర్వం మరియు అహంకారం అతని పతనానికి కారణమవుతాయి. మరోవైపు, తెలివిగా ఆలోచించే వ్యక్తి ఎంత పెద్ద సమస్యనైనా పరిష్కరించగలడు. కష్టసమయంలో భయపడకుండా ధైర్యంగా ఆలోచించి సరైన నిర్ణయం తీసుకుంటే విజయం తప్పకుండా మనదే అవుతుంది. అలాగే అహంకారం మనిషిని నాశనం చేస్తుంది, వినయం మరియు వివేకం అతన్ని ఉన్నత స్థాయికి తీసుకెళ్తాయి.